با نوشتن 4 کتاب و بدون لمس بسکتبال نمی‌توان دردی دوا کرد

زمان درج: ۱۳۹۶/۱۲/۲۲ ۱۸:۹:۴۰ | اضافه به علاقه مندی ها | چاپ

با نوشتن 4 کتاب و بدون لمس بسکتبال نمی‌توان دردی دوا کرد

پیشکسوت بسکتبال بانوان با انتقاد از برخی انتصابات در فدراسیون گفت: نمی‌توانیم با ۴ تا کتاب نوشتن بدون لمس بسکتبال دردی از این رشته دوا کنیم. کسی با کتاب نوشتن مایکل جردن نمی‌شود.

به گزارش وانانیوز، 

مهین کوره‌چیان، پیشکسوت بسکتبال بانوان در گفت‌وگو یی، درباره انتصاب برخی افراد در شورای راهبردی بسکتبال اظهار داشت: سالی که نکوست از بهارش پیداست؛ نمی‌توانیم با ۴ تا کتاب نوشتن بدون لمس بسکتبال دردی از این رشته دوا کنیم. کسی با کتاب نوشتن مایکل جردن نمی‌شود. ورزش اول عملی بود بعد علمی شد. نمی‌توانیم هرچه مؤلف است را به بسکتبال بیاوریم. یکی از اعضایی که در شورا حضور دارد، والیبالیست است. 

وی افزود: قسم می‌خورم اصلاً دلم نمی‌خواهد در فدراسیون پستی بگیرم، اما این انتصابات یا برای این است که باج دهند تا یک عده را راضی کنند یا اینکه دلشان واقعاً برای بسکتبال سوخته است. من سال‌ها بسکتبال بازی کرده‌ام و بین‌المللی بودم، در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران حضور داشتم، آن زمان وقتی چهارم شدیم، ژاپن تیم سوم المپیک بود. یعنی آسیا یک تیم پیشرفته داشت. در آن زمان کره‌ای‌ها همزمان ۳۰ تیم ملی داشتند. ما می‌توانیم مشکلات بانوان را حل کرده و دوباره در آسیا مطرح شویم. 

بازیکن اسبق تیم بسکتبال بانوان خاطرنشان کرد: من پر از ایده و تجربه‌ام، اما آنها می‌خواهند من نباشم. وقتی قرار است کسی دیده نشود، دیده نمی‌شود. من از نظر تکنیک شوت در آسیا اول بودم، نمی‌گویم مرا مربی تیم ملی کنند، اما بگویند به گوشه سالن بیا و ۴ نفر مانند خودت را تربیت کن. خوشحال شدیم و گفتیم سیستم تغییر می‌کند، به طباطبایی رأی دادیم. او از من دعوت کرد و برنامه خواست. من هم برنامه‌هایم را دادم و از تشکیل کمپ صحبت کردم. اگرچه هر رئیسی دارودسته خودش را می‌آورد، اما نه این‌طوری. رئیس کمیته داوران جزو ضعیف‌ترین داوران بود. من پر از امتیاز هستم و ایرادی ندارم، اما بدگو دارم. حسادت زنانه را باور دارم، اما رئیس فدراسیون باید ببیند یک فرد چقدر امتیاز دارد. 

کوره‌چیان در ادامه صحبت‌هایش در خصوص حضور مهوش نوربخش در شورای راهبردی تصریح کرد: دو سوال از این خانم بپرسید که بسکتبال شرق آسیا چگونه مسئله ریز نقش بودن خود را حل کرد؟ من می‌دانم که در سال ۱۹۷۴ چطور ژاپنی‌ها تیم‌های رده بالای جهان را اذیت کردند. من از فدراسیون خواستم از فکرم استفاده کند، حتی گفتم برای پیشرفت بسکتبال باید در ۴ منطقه تیم ملی داشت و از مربیان خارجی استفاده کرد. ما مربی ملی نداریم، می‌توانند ۴ مربی خوب از آسیای میانه، اما متخصص جذب کنند، مسابقات مختلف برگزار کنند تا بسکتبال پیشرفت کند.


Share
عنوان
محتوا

نظرات کاربران (0)



ما را از نظرات خود آگاه سازید:


 نام

 ایمیل

 وب سایت