آیا شما هم دچار «ترس صحنه» می‎شوید؟

زمان درج: ۱۳۹۳/۱۱/۲۹ ۸:۵۶:۲۸ | اضافه به علاقه مندی ها | چاپ

آیا شما هم دچار «ترس صحنه» می‎شوید؟

گرچن رابین

 

 
یکی از رایج‎ترین ترس‎ها، ترس از صحنه است. من قبل از قرائت مقاله‎ای در کلاس پنجم آن‎قدر عصبی بودم که هنوز هم تک تک لحظه‎هایش را کاملا یادم هست.

 البته هنوز هم قبل از سخنرانی‎های عمومی عصبی می‎شوم، اما نه آن‎قدر. یک لیستی درست کرده‎ام از نکته‎هایی برای آرام کردن اوضاع کمکم می‎کند.

متاسفانه اثربخش‎ترین نکته همانی است که آدم‎هایی که ترس صحنه دارند اصلا نمی‎خواهند دنبالش بروند: انجام سخنرانی‎های عمومی بیشتر! این کار قطعا با تمرین ساده‎تر می‎شود.

چیز جالبی که متوجه شده‎ام این است که آدم‎ها در شرایط مختلفی دچار ترس صحنه می‎شوند. یکی از دوستانم هست که وقتی برای جماعتی تا 500 نفر حرف می‎زند کاملا راحت است، اما از حرف زدن جلوی بیست نفر وحشت دارد. یکی دیگر از دوستانم اسم تلویزیون را می‎شنود در می‎رود، و دوست دیگری دارم که فکر می‎کند حرف زدن برای تلویزیون بسیار ساده‎تر از حرف زدن به صورت زنده است.

به هفده نکتهی زیر برای غلبه بر ترس از صحنه توجه کنید:

آمادگی

-        آماده باشید. من سخنرانی‎ام را کلمه به کلمه نمی‎نویسم، اما یادداشت‎هایی آماده می‎کنم و سخنرانی‎ام را بارها کلمه به کلمه تمرین می‎کنم. این کار برای من جواب می‎دهد. بعضی‎ها دوست دارند آزادتر باشند. اما در هر حال هر چه آماده‎تر باشید، احساس راحتی بیشتری خواهید کرد.

-        تمرین ذهنی. به نظر عجیب می‎رسد، اما تمرین ذهنی و تصور خودتان در حالتی که عملکردی راحت و کامل دارید، واقعا به آمادگی‎تان کمک می‎کند. برای انجام هر چه واقعی‎تر این تمرین ذهنی ...

-        سعی کنید صحنه را از قبل ببینید. بررسی اتاقی که قرار است در آن‎جا ارائه دهید، خیالتان را خیلی راحت می‎کند.

روز سخنرانی

-        غیرعادی نباشید. اگر معمولا چرت نمی‎زنید، آن روز هم چرت نزنید. وعده‎ی غذاییای را حذف نکنید؛ ممکن است به خاطر عصبی بودن احساس گرسنگی نکنید، اما به انرژی آن نیاز دارید.

-        ورزش کنید. ورزش کمک می‎کند احساس آرامش، انرژی، و تمرکز کنید. ورزش استرس و وحشت را از بدن بیرون میکند. ضمن اینکه اگر واقعا عصبی باشید، احتمالا نخواهید توانست روی چیزی تمرکز کنید، پس ورزش راه خوبی برای پر کردن زمان انتظارتان خواهد بود.

-        یادداشت‎ها و تجهیزاتتان را چک کنید. چک کنید که حتما تمامی صفحه‎های دسته‎یادداشت‎های درست را به همراه دارید. من وقتی از یادداشت استفاده می‎کنم، برگه‎ها را شماره‎گذاری می‎کنم و چک می‎کنم که همه‎شان سر جایشان باشند.

چه بپوشیم

-        احتمالا خیلی بیشتر از حد معمول عرق خواهید کرد، پس لباس مناسبی بپوشید.

-        اگر با سیستم صوتی آشنایی ندارید، یا اگر می‎دانید قرار است یک میکروفون به شما وصل کنند، سعی کنید لباسی بپوشید که میکروفن راحت به آن وصل شود. مثلا یک بلوز یقه‎اسکی چیز مناسبی نیست.

-        برای خانم‎ها: کفش پاشنه‎کوتاه یا تخت بپوشید. یکی از نشانه‎های ترس از صحنه تلو تلو خوردن است و پوشیدن کفش پاشنه‎بلند آن‎قدر این احساس را تشدید می‎کند که ممکن است کله‎پا شوید.

چند لحظه قبل

-         همان‎طوری عمل کنید که دوست دارید احساس کنید. این اصل سوم من است، و واقعا کار می‎کند. عامدانه جوری مثل آدم‎های آرام، سبک‎دل، و مشتاق عمل کنید. این کار کمک میکند همان حس را هم داشته باشید.

-         روی بالا بردن سطح انرژی‎تان تمرکز کنید. گوش دادن به حرف‎های یک آدم پرانرژی جذابیت بیشتری دارد، اما با این حال خیلی از ما وقتی عصبی می‎شویم سطح انرژی‎مان را پایین می‎آوریم. پس سعی کنید خودتان را بیرون بریزید.

-         شانه‎ها و ابروهایتان را پایین بیاورید. وقتی تحت استرس هستید، این دو تا معمولا بالا نمی‎روند، که باعث می‎شود معذب باشید و این‎گونه هم به نظر برسید.

-         نفس عمیق بکشید، اما بیشتر روی بازدم تمرکز کنید تا دم. این کار را همین الان امتحان کنید. تو دادن نفس عمیق من را دست‎پاچه می‎کند، اما اما بیرون دادن نفس بسیار آرامش‎بخش است.

-         حرکات کششی انجام دهید. دست‎ها را بالای سر بکشید و آن‎ها را بچرخانید. این کار کمک می‎کند احساس راحتی و آرامش کنید.

ارائه

-        اول کار عجله نکنید. من معمولا مقدمات را تند تند رد می‎کنم تا به اصل مطلب برسم. اما دریافته‎ام که وقتی کمی وقت صرف مستقر شدن می‎کنم، هم احساس آرامش بیشتری دارم و هم آرام‎تر به نظر می‎رسم. به عنوان یک مخاطب، وقتی یک سخنران میکروفن را تنظیم می‎کند، کاغذها را مرتب می‎کند، یا کمی آب می‎خورد، اصلا اذیت نمی‎شوم.

-        اگر ایستاده‎اید، یادتان باشد که وزن‌تان را روی یک پا نیندازید. یا اینکه این پا و آن پا نکنید. این کار هم حواس مخاطبان و هم حواس خودتان را پرت می‎کند.

-        اگر نشسته‎اید، به پشتی صندلی تکیه ندهید. این کار انرژی‎تان را تحلیل می‎برد و  شما را از تحرک می‎اندازد. نزدیک لبه‎ی صندلی بنشینید و بدنتان را به سمت مخاطبان متمایل کنید.

یادتان باشد که حتی اگر خراب‎کاری کنید، یک فاجعه به بار نمی‎آید. وینستون چرچیل در اوایل کارش وقتی در یک سخنرانی حرف‎هایش یادش رفت، حسابی شرمنده شد. از آن روز به بعد، سخنرانی‎هایش را کلمه به کلمه می‎نوشت. حتی در حد یادداشت‎هایی برای خودش مثل «مکث، دنبال کلمه بگرد»، «لکنت، خودت را تصحیح کن»، که یعنی می‎خواست نشان دهد که حرفش را بداهه گفته است؛ و با همین کارها هم توانست دوران کاری موفقی داشته باشد.

 

Share
عنوان
محتوا

نظرات کاربران (0)



ما را از نظرات خود آگاه سازید:


 نام

 ایمیل

 وب سایت